Si Juan at ang Sinumpang Espada

Bumilis ang tibok ng puso ni Juan habang nakatayo siya sa harap ng grand gate ng Pakak Magic Academy, handang tuklasin ang kanyang kapalaran. Pumikit siya at itinaas ang kanyang wand, ngunit sa kabila ng paulit-ulit na pagsubok, walang spark ng magic na lumitaw. Habang ang ibang estudyante ay nagpapamalas ng makukulay na spell, nadurog ang puso ni Juan sa pagkabigo. Sa pinakaunang pagsubok pa lang, napagtanto niyang ang inaasahang kapangyarihan ay wala sa kanya.

Mabagal na naglakad si Juan pauwi kung saan naghanda ang kanyang Nanay at Tatay ng espesyal na hapunan. Amoy adobo at sabaw ng manok ang kusina, ngunit nawalan ng gana si Juan at pilit na ngumiti lamang sa hapag-kainan. Ramdam ng kanyang mga magulang ang bigat ng kanyang loob, ngunit umiling lang si Juan nang siya ay tanungin. Pagkatapos kumain, nagpaalam siya upang magpahangin, iniwan ang mga magulang na puno ng pag-aalala.

Naglakad si Juan patungo sa bangin na tanaw ang madilim na karagatan, damang-dama ang lamig ng hangin at ang matinding pag-iisa. Sa bigat ng kanyang kabiguan, pumikit siya at gumawa ng isang masakit na desisyon na tumalon sa kawalan. Hinampas niya ang tubig na may malakas na tilamsik, at bagaman nasalo siya ng dagat, tumama siya sa matutulis na bato. Siya ay lumubog sa ilalim ng mga alon at tuluyang nawalan ng malay.

Nagising si Juan na nakahiga sa buhanginan sa paanan ng bangin, masakit ang katawan ngunit himalang buhay pa. Sa kanyang harapan, ang dingding ng bangin ay may misteryosong lagusan na naglalabas ng kakaibang liwanag. Dahil walang ibang matatakbuhan at hindi makaakyat pabalik, kinaladkad niya ang sarili patungo sa kuweba. Gumapang siya sa mainit na liwanag, handang harapin ang anumang hiwaga na nasa loob.

Sa loob ng kuweba, namangha si Juan sa mga sinaunang rune sa dingding na kumikinang sa pula at puti. Sa gitna ng silid ay nakatayo ang isang mataas na pedestal na bato kung saan nakatarak ang isang maringal na espada. Walang halimaw o bitag sa paligid, tanging ang tahimik at makapangyarihang aura ng espada ang pumupuno sa lugar. Tila ba hinihintay nito ang kanyang pagdating.

Humakbang si Juan at inabot ang espada, at sa sandaling mahawakan niya ito, isang kakaibang init at lakas ang bumalot sa kanya. Mula noon, bumalik siya sa Pakak Magic Academy na puno ng bagong kumpiyansa at galing. Ang mga spell na dati ay bigo ay nagtagumpay na, at sumasayaw ang makukulay na ilaw sa tuwing siya ay nagsasanay. Abot-kamay na niya ang pangarap na maging isang makapangyarihang wizard.

Ngunit habang tinatapos niya ang pinakamalaking pagsubok, biglang nanginig nang marahas ang espada at naglabas ng usok na pumulupot kay Juan. Sa loob ng usok, nakita niya ang mga pangitain ng kanyang nakaraan: mga laro, tawanan, at masasayang salu-salo kasama ang kanyang Nanay at Tatay. Naramdaman ni Juan ang init ng mga alaalang iyon at napagtanto niyang ang tunay na lakas ay nanggagaling sa pagmamahal ng pamilya. Huli na nang malaman niya ito, habang hinihila siya ng mahika ng espada.

Sa isang bugso ng liwanag, tuluyang naglaho si Juan at ang naiwan na lamang ay isang maringal na lalaking nakabalot sa pula at puting aura. Ang espada ay nag-transform sa anyong tao, at ang lalaki ay tumingin sa kanyang mga kamay na tila naguguluhan. Dumagundong ang kuweba at nagdilim ang paligid habang ang misteryosong nilalang ay nakatayo sa lugar kung nasaan dati si Juan. Ang batang naghangad ng kapangyarihan ay naging bahagi na ng kasaysayan ng sinumpang espada.